Carlos Nuñez: vijfentwintig jaar koffie, en een eerste specialty lot

Carlos woont met zijn partner en hun twee kinderen in Las Lajas, in het departement Comayagua. Hij begon in 2000 met koffie verbouwen, en hij is er eerlijk over waarom: er moest inkomen bij.

Hij is tweede generatie. Zijn ouders leerden hem het werk en de gewoontes die erbij horen, en allebei heeft hij vastgehouden.

Wat er dit jaar anders is

Dit is de eerste keer dat Carlos zijn koffie op de specialtymarkt verkoopt.

Vijfentwintig jaar boeren daarvoor, allemaal via het conventionele kanaal. Wat hij van de verandering verwacht is rechttoe rechtaan, en dat zeggen we liever in zijn woorden dan in de onze: betere prijzen, nieuwe kansen, en een betere kwaliteit van leven voor zijn gezin. Op langere termijn wil hij herplanten met verbeterde variëteiten en zich echt in de specialty vestigen in plaats van er even langs te komen.

Klimaatverandering heeft het werk moeilijker gemaakt, en dat zegt hij er zelf bij. Waar hij trots op is, is dat hij zijn gezin kan onderhouden, en hij blijft leren.

Hij had ook nog iets te zeggen tegen wie hem uiteindelijk drinkt:

"Bedankt dat jullie ons deze kans geven. Jullie steun betekent alles voor ons, en we hopen dat jullie ooit onze huizen en farms komen bekijken, om te zien hoeveel hart en werk er in elke kop zit."

De Montecillos, en waarom het verkoopkanaal uitmaakt

Bella Vista ligt op 1.400 meter in het Montecillos-gebergte, dat dwars door de departementen La Paz en Comayagua loopt. De kleine boeren in deze gehuchten hebben koffie al jaren als belangrijkste inkomen, in veel gevallen al generaties.

Hun verkoopopties waren mager. Of er rijdt een tussenhandelaar met een kiepauto het dorp in en koopt de kers ter plekke, of de teler doet er een dag over om zijn kers per muildier naar de stad te brengen en hoopt daar iemand te vinden die een redelijke prijs biedt.

Telers in het gebied zeggen het zonder omhaal: de prijzen in het conventionele model zijn niet hoog genoeg om winst te maken. In het beste geval dekt koffie de plukkers en de inputkosten. Vaak lukt zelfs dat niet.

Dat heeft een gevolg waar iedereen last van heeft. Als niemand voor kwaliteit betaalt, heeft niemand reden om kwaliteit te telen, of zelfs maar om rijp te plukken. De koper krijgt matige koffie en verkoopt hem goedkoop, en zo houdt de cirkel zichzelf in stand.

Voor de context: lokale agronomen schatten dat koffieroest in 2019 bijna een kwart van de volledige Hondurese productie vernietigde. Dit zijn bedrijven met heel weinig ruimte voor zo'n jaar.

Hoe deze koffie ingekocht wordt

Semilla, die deze lot ingekocht heeft, werkt in deze gehuchten met hele gemeenschappen in plaats van met de paar beste farms.

De prijs wordt in open gesprek met de telers afgesproken in plaats van van bovenaf opgelegd, en ligt op één vast niveau voor de hele gemeenschap. Die redenering klopt: de moeite, het risico en de toewijding die in een microlot gaan zijn hetzelfde of hij nu 86 of 88 cupt, dus twee verschillende prijzen betalen voor hetzelfde werk houdt geen stand.

Ze snijden bovendien de tussenhandel er helemaal uit, en draaien een microfinancieringsprogramma dat geld rechtstreeks naar de eigen bankrekening van telers stuurt, te besteden zoals zij willen.

Hoe de koffie gemaakt wordt

De kersen worden op hun rijpst geplukt.

Daarna gaan ze in gesloten plastic zakken voor een droge fermentatie van 65 uur. Dat is bijna drie volle dagen met het vruchtvlees er nog omheen, fermenterend in een afgesloten omgeving, voordat er ook maar iets gedroogd wordt.

Vervolgens gaan de kersen op overdekte raised African beds en drogen daar 25 tot 30 dagen. Als ze droog zijn gaan ze in gesloten zakken en blijven daar tot het pellen.

Fermentatie en drogen bij elkaar: deze koffie is ruim een maand in proces. Op een bedrijf van vijf hectare is dat veel aandacht voor één lot.